Eşyalara ne çok değer veriyoruz veya vermiyoruz. Karar veremiyorum. Aslında onlara ne gözle baktığımıza bağlı bu. Bir şey bizim için maddi mi değerli, manevi mi? Günümüz ekonomisinde—en azından Türkiye’de—mecburen maddi değer biçiyoruz sahip olduklarımıza çünkü yenisini alıp yerine koymak o kadar da kolay olmuyor. Evet, ama parayla geri getirebildiklerimize haddinden fazla değer vermek bana doğru gelmiyor. Annelerimiz, anneannelerimiz üzerini seneler önce örttüğü koltukların

En son ne zaman çocuk hissettin? Bir gün hepimiz son kez sokakta saklambaç oynadık ve bunu hiçbirimiz fark etmedik, değil mi? Nasıl yani? Büyüdük ve mutlu olduğumuz her şey çocuklukta mı kaldı? Tamam şimdi de o zamanlardaki gibi koşup oynayalım demiyorum. Tabii onun da benim tarafımdan hiç sakıncası yok. Yetişkinliğin getirdikleriyle mutlu olmayı unuttuk. Sanki yaşla beraber olgun olma zorunluluğu da bir paket içinde geliyormuş gibi kabul ettik. Oysa yaş almak, büyümek bize

Küçükken kış mevsimini pek sevmezdim. Kar oynamaya çıkıp hep hasta olur, annemden azar işitirdim. Ona göre hep onun sözünü dinlemediğimde hasta olurum zaten. Hasta olduysam ya soğuk havada atkımı takmamışımdır, ya yeleğimi giymemişimdir ya da soğuk su içmişimdir. Sanırım kırklarıma, ellilerime bile gelsem hasta olunca annem kızacak diye tedirgin olacağım. Ondan herhalde o zamanlar o kadar sevmezdim. Hem okullar kışın tatil olmuyordu ki. Yazlar öyle mi? İster yalınayak koş. İs